patilerim arasından dünya

yaşadığımız kocaman uzayı anca dünyaya hapsoldugumu anlayınca farkedebilen küçük aptal bi kediydim ben. bir zamanlar yaşadığım sokağı kendi dünyam yapmıştım.o ağaç benim bu bahce benim derken küçük kedi biraz büyüdü.bi şehri dünyam yaptım.girilmedik sokak bırakmadım şehrimde.daha sonra bir ülkeyi fethettim.daha da büyüdüm fethedilmedik ülke bırakmadım bu dünyada..artık bişeyleri kendi dünyam yapmaktansa dünyayı kendimin yapmıştım nede olsa.tamda elimdekilerin kıymetini bilip hayatın bana verdigiyle yetinmem gerektigi zamanda "ya başka dünyalar dedim?" "başka gezegenler?" "başka hayatlar?" onları da benim yapmalıyım. kediyim ben sonucta aç gözlüyüm doymak bilmiyordum. sanki herşeyin sahibi ben olsam mutlu olacaktım..hayatımdakileri kırdım, döktüm.O ana kadar kazandıgım herseyi,dünyamı arkada bıraktım.sadece yeni bi dunya kurmak ugruna kendimden vazgectim.artık kocaman bi kedi olmuştum, yeni yeni dünyalar keşfetmiştim.evet...ama gercek dünyamdan hiç gidememiştim ben.bu nedenle keşfettiğim hiç bi dünyayı benim yapamamış, her seferinde keşfedilmişliğin içinde kaybolan küçük kedi olmak zorunda kalmıştım..önüme cıkan duvarlara tırmanmaya çalıştıkca tırnaklarımı kırıp patilerimi yaralamıştım. bi gün gecenin karanlığında aya tırmandım, dünyama baktım.uzun süredir göremediğim yıldızlar birer birer parlamaya başladı tekrar.gecelerce düşündüm kara kara..gecmişimin özlemini çekiyordum besbelli.agladım için için.çünkü mutluluğun sadece yenilikler keşfetmek degil keşfettiklerinin degerini bilmek ve bazen oldugum yerde kalabilmeye cesaret etmek oldugunu anlamıstım artık. işte bunu anladıgımda kuyrugumu bacaklarımın arasına kıstırıp indim üstünden ayın..kendi dünyama dönmem gerektiğini anlamıştım.dünyamı terkettiğimde kaybolan yıldızlar şimdi yolumu aydınlatıyordu.onca zaman sonra mutluydum artık kendi dünyamdaydım patilerim beni ilk yola cıktıgım yere götürüyordu,ilk fethettiğim ülkeye..sonra kendi şehrime dogru yol aldım en sonunda kendi sokağıma gelmiştim kendi bahçemde kendi ağacımın altına uzandım usulca...mutluydum çünkü yıldızlar gecemi aydınlatırken bu kez kendi dünyamdan ayı izliyordum